استاد علی صفایی حائری
بعثت
آن سوى قرنها
در بطن تاريكىها
چراغى بارور شد
آهسته
آهسته شعله كشيد
دريايى از نور آفريد
دريا بزرگ شد
از ساحل سياهىها ساييد
و صخرههاى تاريكى را در دهان خود له كرد
دريا بزرگ شد
خورشيد آسمان بر آن تابيد
و ابر نور را به سرزمينهاى سياه روانه ساخت
دريا بزرگ شد
از مرز قرنها گذشت
به ساحل امروزها رسيد
اما «امروزها»
ابر نور را، در پشت آسمان محبوس كردهاند
اما «امروزها»
با سدهاى بلند، دريا را محدود كردهاند
چشمهها را بستهاند
و رودها را با خون آلوده كردهاند
«امروزها» خيال مىكنند
كه نور محبوس مىشود
كه دريا محدود مىشود
كه تاريكى، نور را مىبرد
بىخبر
بىخبر
در بطن تاريكى،
چراغها بارور مىشوند
و با او با نگاه، فرياد مى كرديم، ص 89
اضافه کردن نظر