متن:
و من خطبة له عليه السلام
بِنَا اهْتَدَيْتُمْ فِي الظَّلْمَاءِ وَ تَسَنَّمْتُمْ الْعَلْيَاءِ . . .
ترجمه:
اين خطبه را امام پس از كشته شدن طلحه و زبير ايراد فرمود
در باره طلحه و زبير
شمايان در تاريكي ها به نور ما راه يافتيد، و بر چكاد بلند بزرگي برآمديد، و به بركت فجر صادق ما از ظلمت ها رهيديد.
كر باد گوشي كه بانگ رسا و پرطنين الهي را نشنود.
و چگونه آواز آرام را بنيوشد آن كس كه غريو پرتپش پيامبر عزيز را نشنيده انگارد دلي كه از ترس خدا سرشار است آرام است.
من همواره پيآمدهاي پيمانشكني و خيانت شما را ميديدم و فريبايي فريب كاران را در سيمايتان ميخواندم.
احترام لباس دين، مرا از درگيري با شما بازداشت ولي روشني دلم، باطن تاريك شما را نمايان ساخت.
پرچم حق را در كوران گمراهي ها برايتان افراشتم آنجا كه در كوره راه هاي گمراهي و بن بست هاي ناداني، خودسرانه و گمگشته، به يكديگر خيره ميشديد و تلاش بيهوده ميكرديد چونان كسي كه آب در هاون كوبد.
امروز پرده را بالا ميزنم و حق را صريح ميگويم:
آن كس كه از فرمانم سر ميپيچد انديشه خود را از دست داده است، زيرا از آن روز كه من حق را ديدم در آن ترديد نكردم.
همان گونه كه موساي كليم از چيرگي نادانان و حاكميّت گمراهان بيم داشت، من نيز از همان در هراسم نه از مرگ.
امروز خطّ حقّ و باطل در موضع ما روشن گشته است، و آن كس كه به سرچشمه حق ره يابد، تشنه كامي را هرگز نبيند.
اضافه کردن نظر