به خدا گفتم
تويى رفيق هر كه غريب مانده
مونس هر كه تنهاست
پناهِ هر كه سرگردان است
و منزل و مأواى هر كه گريخته است
يا صاحِبَ كُلِّ غَريبٍ
يا مُونِـسَ كُلِّ وَحـيدٍ
يا مَلْـجَـاَ كُـلِّ طَـريـدٍ
يا مَـاْوى كُـلِّ شَـريـدٍ
لحظه اى مكث كردم
غريب وحيد طريد شريد
همه اين عبارات
آنهم پشت سر هم و بى وقفه
“صاحبمان” را به يادمان مى آورد
و اين انتظار طولانى و عجيب
كه هم شما را غريب گذاشته هم ما را تنها
اضافه کردن نظر